Ons werkterrein omvat verschillende sloppenwijken en afgelegen dorpen in en rond Cox’s Bazar (CxB), waar we ook een klein kantoor en vluchthuis voor meisjes hebben. Deze kleine gemeente ligt op de grens met Birma, tegen de Golf van Bengalen, op 4 uur rijden van de eerste grote stad (Chittagong), en op 10 uur rijden van de hoofdstad Dhaka. Er loopt slechts 1 ‘snelweg’ van het zuiden naar Dhaka. Smokkelwaar vanuit China en Birma wordt langs deze weg vervoerd. Wanneer de baan in het regenseizoen onder water staat, zijn we vaak voor dagen afgesloten van de rest van het land.
De Cox’s Bazar regio is een van de meest achtergebleven gebieden van Bangladesh. Er zijn geen goede scholen. In geval van ernstige problemen, moeten we vaak uren rondrijden om een betrouwbare arts te vinden. Jongeren trekken weg naar de grote steden op zoek naar een goed betaalde job. Leraren in Cox’s Bazar zijn nauwelijks getraind en kunnen amper les geven. Engels is de tweede taal in Bangladesh, maar er zijn geen leraren Engels te vinden in de hele Cox’s Bazar regio.
Elektriciteit is, net zoals in het overgrote deel van het land, een probleem. Telefoonverbindingen zijn slecht, er is een gsm-netwerk dat slechts gedeeltelijk werkt en internet is ‘a far cry’. CxB staat niet enkel bekend als “the tourist spot” voor de Bengalen, maar het volledige kustgebied wordt geteisterd door cyclonen, overstromingen en aardbevingen en er is tsunami gevaar. De regio is ook berucht omwille (wapen)smokkel en mensenhandel (Hindustan Times, 9 mei 2007).
Wegens veiligheidsredenen en/of het gebrek aan goed (hoger) onderwijs (er zijn bijvoorbeeld geen universiteiten in de CxB-regio), krijgen onze meisjes de kans om buiten CxB te studeren, waar ze op internaat zijn (zoals in Chittagong of Dhaka).