Het onderwijssysteem in Bangladesh is totaal inadequaat en verouderd, en gaat diep gebukt onder talloze problemen; acuut gebrek aan professioneel opgeleide leerkrachten, leraren zijn onderbetaald en daardoor niet gemotiveerd, 1 leraar voor 100 studenten is niet ongewoon, scholen zijn bouwvallig. Corruptie in het onderwijs belemmert elke vorm van ontwikkeling binnen de sector. De overheid is nauwelijks geïnteresseerd in het probleem en in het belang van educatie.
Onderwijs voor meisjes ligt erg gevoelig in Bangladesh. Meisjes mogen nog naar de lagere school, maar worden meestal thuisgehouden eens ze in hun pubertijd komen. Er zijn niet voldoende middelbare scholen, scholen liggen ver weg waardoor het meisje alleen te ver moet reizen (wat de nodige risico’s inhoudt), scholen hebben geen afzonderlijk sanitair voor meisjes en jongens, goed middelbaar onderwijs is te duur, studenten hebben extra betaalde bijles nodig willen ze slagen voor een examen.
Kortom ouders (en vooral arme ouders) die een dochter hebben en al veel obstakels hebben moeten overwinnen om hun dochter toch naar school te sturen, raken vlug gedemotiveerd, en houden hun kinderen dan ook vroegtijdig thuis.
Over het algemeen staat (kritisch) denken, het vormen van een eigen mening, creativiteit en algemene vorming, of werken aan zelfvertrouwen, niet op de agenda in de Bengaalse scholen. Leerlingen worden gevraagd om taken blindelings uit te voeren, niet om taken te begrijpen. Reageren op wat de leraar zegt, is belangrijker dan zelf initiatieven te nemen, wat zelfs sterk wordt afgeraden. Uit het hoofd leren is belangrijker dan begrijpen.
De betere scholen, zijn peperdure privé-scholen waar enkel kinderen van de rijkere klasse terecht kunnen voor behoorlijk onderwijs. Dergelijke scholen vind je enkel in de grote steden.